Zelfliefde is vragen naar wat jij nodig hebt

‘s Ochtends wil ik nog wel eens een kaart trekken. Een essentievraagkaart of een tarotkaart, maar vaak allebei. Vanochtend trok ik een kaart met de essentievraag: wat is jouw grootste dilemma? Wat denk je heimelijk dat de oplossing is (die laatste vraag stond er misschien niet letterlijk, maar die kwam in de buurt)? Hetgeen dat bovenkwam: mijn dilemma is mijn gebrek aan energie en dat komt grotendeels door de continue strijd van mijn lichaam tegen de hooikoorts.

Het antwoord op die vraag kwam eigenlijk vrij abrupt uit mijn pen gestroomd: ga nou eindelijk eens naar de huisarts. Vraag nou eens om méér aandacht, méér tijd. Ik had in mijn hoofd dat ik op zou schrijven dat ik rust moet nemen, niet te lang achter elkaar door moet werken, maar pauze moet respecteren en vooral tussendoor even mijn ogen moet sluiten (de hooikoorts slaat vooral op mijn ogen). Maar ik schreef: ga nou eindelijk eens naar de huisarts en vraag eens om een beter middel, want dit is hopeloos.

Ik ben iemand die het vaak zelf doet, zelf uitzoekt en zich op zichzelf aangewezen voelt. Maar nu ik de focus steeds meer leg op zelfliefde, merk ik dat ik juist sneller de verbinding zoek met andere mensen en vraag om datgene dat ik nu nodig heb. Laatst was ik bijvoorbeeld intens verdrietig en ik lag daar maar te huilen, en vrij hard ook, misschien in een soort poging dat iemand me dan in ieder geval hoorde (wie dan, mag Joost weten), maar natuurlijk niet degene waarvan ik graag wilde dat hij het hoorde. Dus die belde ik, ik vroeg om de aandacht die ik wilde en hij was er voor mij.

Toestemming om écht voor jezelf te zorgen

Als het thema ‘zelfliefde’ opkomt, is mijn ervaring dat er snel wordt gesproken over ‘een moment voor jezelf’. Je vraagt dan toestemming aan jezelf om een sauna te bezoeken of gewoonweg een boek te lezen op de bank. Of dat je geld uitgeeft aan een masseur of schoonheidsspecialist bijvoorbeeld. Hoewel deze vorm van toestemming vragen aan jezelf heel belangrijk en de eerste stap naar zelfliefde is, is de volgende stap misschien wel net zo belangrijk, zo niet belangrijker: toestemming geven aan jezelf om aan een ander te vragen waar jij op dat moment behoefte aan hebt.

Natuurlijk kan de ander ‘nee’ zeggen of geen gehoor geven, maar als je het niet vraagt, weet je zeker dat je het niet krijgt. Vaak denken we (ik geloof dat het een vrouwending is) dat we impliciet onze boodschap wel duidelijk was, maar waarom ligt er zo’n taboe op gewoonweg vragen naar waar jij behoefte aan hebt? Het is niet zo moeilijk, alleen de kans dat je ‘nee’ te horen krijgt en dat je verwachtingen niet vervuld worden, is aanwezig (en wat dan nog als de ander ‘nee’ zegt, heb je dan die behoefte niet mogen uitspreken, heb je dan gefaald?!). Maar die kans is groter als je je behoeften niet uitspreekt, als je niet zegt wat jij nodig hebt.

De verwachtingen achterwege laten bij het vragen naar wat jij nodig hebt, is overigens belangrijk, want je kunt alleen bepalen wat jij doet en zegt. Maar laat je eens verrassen. Het valt me namelijk op dat er vaak meer kan en dat anderen meer voor je willen betekenen dan je zelf van te voren hebt bedacht. Is het makkelijk om geen verwachtingen te hebben? Nee, maar begin maar eens met de verwachting van jezelf dat je er mag zijn, dat jij het waard bent om van gehouden te worden en dat jij mag vragen wat jij op dat moment nodig hebt.

Posted by

Writer | Poet | Handletterer | Constant Changener | Fuckiteer

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s