Come as you are

Afgelopen weekeind was voor mij een persoonlijk proces, dus disclaimer dit is ook nogal een persoonlijke blog. Ik heb sinds een paar maanden een vriend en het is alweer even dat ik zo lang een relatie stand heb weten te houden. Vooral omdat ik er nog niet klaar voor was, maar waarschijnlijk (pak maar een zakdoekje of een emmer) omdat ik hém nog niet was tegengekomen. Het is vooral heel leuk, gezellig, maar ook een uitdaging, want je ziet jezelf pas echt in de ogen van een ander.

Wat ik in mijn hoofd had.

Afgelopen weekeind moest hij werken, dus ook op 5 mei. Wij (een paar vrienden en ik) hadden hem bezocht (hij werkt in de horeca), maar later op de avond kon hij toch aansluiten op het bevrijdingsfestival. Ik natuurlijk blij. Ik had natuurlijk al wat gedronken, dus dat gevoel, jaaa, ein-de-lijk, hij kan bij ons zijn zonder dat hij moet werken, werd alleen maar versterkt. En toen was hij er en werd hij volledig opgeslokt door alle prikkels om hem heen. Hij kent ook nogal wat mensen, dus het werd totaal anders dan ik in mijn hoofd had.

Ik had in mijn hoofd: naast elkaar staan, een beetje kletsen, dansen en meezingen, hij in gesprek met mijn vrienden en ik ook, en zo een beetje om elkaar heen dartelen. Maar het werd: hij een stuiterballetje, hoi, hoi, ja, die ken ik nog daar en daar van, ik loop daar even heen, ik ga even wat drinken halen, ga je mee, stel ik je even voor.

De Confrontatie.

Hij bleef uiteindelijk maar een klein uurtje en ik bleef een beetje verdwaasd achter. Je mag best weten dat ik moest huilen en dat ik vooral heel graag daar weg wilde. Ik heb mijn vrienden in een soort verbazing achtergelaten en naar huis gelopen. Maar eerlijk gezegd snapte ik niet helemaal waarom ik nou zo moest huilen. Waarom was ik nou zo intens verdrietig? Thuis huilde ik mijn ogen eruit en ik belde de man, want hij moest toch weten dat ik zo verdrietig was. Hij vertelde dat dit hem is. Ja, hij is soms rustig en we kunnen dan goede gesprekken voeren, maar ja, hij is ook enorm druk soms en dan is zijn aandacht verdeeld over al zijn prikkels.

Ik realiseerde me toen dat ik vooral moest huilen over het plaatje dat ik had geschetst in mijn hoofd, over de verwachtingen die ik had gecreëerd, over de toekomst die ik voor me had gezien. De realiteit zag er alleen anders uit en hoewel ik van mezelf het idee heb dat ik vrij flexibel ben en goed kan omgaan met verandering, merkte ik hier dat ik toch een beeld had gecreëerd over wie ik was, wie hij moest zijn en hoe wij samen zouden komen, en dat ik daar moeilijk afstand van kon nemen. Maar het zag er anders uit dan ik van te voren had bedacht.

De was ophangen op mijn manier.

Ik vond het vergelijkbaar met de was: hij helpt me regelmatig in het huishouden (we wonen niet samen, dus helemaal fijn). Dan hangt hij bijvoorbeeld de was op. Maar hij doet dat op zijn manier: overal hangt wat. Hij gebruikt geen wasknijpers en zelfs over de reling in de gang hangt een dekbedovertrek. Dat kon ik in eerste instantie niet aanzien, want alles past prima op de rekjes die ik heb. Maar dan moet je het wel netjes ophangen. Ik heb het alleen ingeslikt, want hij doet het ten minste. Hij doet het misschien anders dan ik, maar waarom moet ik dan weer zeuren over het hoe.

Zo was het ook op het festival: hij was er, hij had de moeite genomen om naar me toe te komen, want hij wil me natuurlijk graag zien. Alleen: ik had bedacht hoe hij dan moest verschijnen. Toen bleek dat hij een ander idee had over dat hoe (en dat is heus niet zo’n bewust proces), was ik teleurgesteld, want zo had ik het me niet bedacht.

Als het niet acceptabel is.

Overigens: het kan natuurlijk zijn dat het hoe niet acceptabel is voor jou. Dat ik niet tegen die drukke man zou kunnen en zijn aandacht volledig wil. Dan is het aan mij om daar conclusies aan te verbinden, maar dan heb je mijn vriend nog niet ontmoet. Of gezien hoe goed wij bij elkaar passen. En hoe hij juist vaak wél volledig met aandacht aanwezig is, voor me zorgt en vooral een groot fan van mij is (en ik van hem). Dus de les die ik hieruit heb gehaald: vasthouden aan verwachtingen doet alleen maar pijn. Ik houd van hem en hij mag dus verschijnen zoals hij is.

Lobi da basi.

Foto door: Gabrielle Henderson on Unsplash

Posted by

Writer | Poet | Handletterer | Constant Changener | Fuckiteer

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s